Nieuwe schoenen

Een lang verhaal en toch weer kort. Na het breken van de pols heb ik mij na 5 weken er toe kunnen zetten om te gaan lopen. Dan moet je toch een doel hebben en in eerste instantie was dat het lopen van een tien kilometerloop.
Vol enthousiasme en met een voorzichtig schema aan het lopen gegaan, op oude schoenen. De eerste blessure dient zich aan: een verekking in de kuit. Duurt uiteindelijk bijna twee weken voor ik weer een stapje terug in het schema kan beginnen.\
Het opbouwen lukt aardig en het is tijd voor nieuwe schoenen. Niet  bij de specialist maar bij de gewone sportwinkel en voor max 10 km. Maar mijn doel verander in september. Waarom geen marathon van Rotterdam (je moet klein beginnen).
Lopen op de nieuwe schoenen gaat lekker en ik lees op internet dat een voorvoetlanding gezond kan zijn. Dat maar proberen dan, met als gevolg een achillespeesblessure die er voor zorgt dat ik niet meer gewoon kan lopen. Na rust en opnieuw proberen toch ook maar eens naar de specialist. Dit raadt mij nieuwe antipronatie-schoenen aan.
Mooie schoenen en in eerste instantie lopen ze lekker. Maar mijn voet is te gevoelig voor het blokje wat in de schoen zit om het naar binnen kappen te voorkomen. Gevolg, dikke peesplaat, zere kraakbeen in enkel en overbelast scheenbeen. Eerst maar wéér rust. Daarbij dacht ik nog niet aan de schoen, maar ging wel twijfelen. Dus een paar keer lopen op de eerder gekochte schoenen. Blessures blijven uit maar het zijn maar kort stukjes. Toch nog één keer op de antipronatie. Bam, meteen weer last van voet en scheenbeen.
Dus weer terug naar de specialist. Nieuwe schoenen nimbus 11
Tot nu toe loop ik nog. Max 3 keer per week. Voet en enkel gaan nu goed. Achilles blijft wat zeuren maar wordt zeker niet erger en scheenbeen irriteert ook op de achtergrond maar erger wordt het niet.
Hopen dus maar. Zolang ik blijf lopen, kan ik hopen.